ParsiKade

همه‌ی مشکلات از وقتی شروع میشه که به خودم امید می‌دم. تصمیم می‌گیرم تمام تمرکزم را بگذارم روی درس و به خودم می‌قبولونم که اگه این کار را بکنم درس را خوبِ خوب می‌فهمم.

وارد کلاس می‌شم و دفتر و قلمم را آماده می‌کنم تا دبیر بیاد سر کلاس و درسش را شروع کنه. در اولین اقدامش یک تستِ کنکور از درس جلسه‌ی گذشته می‌ده و من با تمام تلاشم سعی می‌کنم حلش کنم، ولی نمی‌تونم. باز به‌خودم می‌قبولونم که این درسِ هفته‌ی پیش هست و من به خودم قول دادم از درسِ امروز بترکونم! و به‌این نحو از خودم دفاع می‌کنم در برابر ضرباتِ روحی‌ای که معلم می‌خواد بهم وارد کنه!

درس جدید شروع می‌شه، احساس می‌کنم درس را خوب فهمیدم و به خودم مغرور می‌شم کمی حتی (!)، توی دلم هم به‌خودم می‌گم “دیدی درس رو می‌فهمی، کافیه توجهت را بیش‌تر کنی!” / معلم یک مثال حل می‌کنه، احتمالا می‌تونم حلش کنم چون آسونه ولی خوب بازم کسایی هستن که خیلی زودتر از من حلش کنن و جواب بدن. به خودم می‌گم مهم اینه‌که بتونم جواب بدم، باز هم ضربات معلم را دفع می‌کنم.

نوبت می‌رسه به سوال‌های سخت، باز کم میارم، بدجوری کم میارم. چند نفری هستن که می‌تونن به سوال جواب بدن. ولی من نمی‌تونم، خیلی‌های دیگه هم نتونستن، ولی مهم اینه‌که من نمی‌تونم. معلم من را ضربه‌فنی می‌کنه با این کارش و موجی از ناامیدی به‌سمت من حمله‌ور می‌شه. دیگه کلِ اون روز از درس چیزی متوجه نمی‌شم و همش به خودم و مغز صفر کیلومترم فحش می‌دم. تا شب همین حس و حال رو دارم. به امتحانات نهایی سال سوم دبیرستان فکر می‌کنم، و در مرحله‌ی بعد هم حسِ جدیدی که امسال تازه سراغم اومده داغونم می‌کنه، اونم اینه‌که من کنکور می‌خوام چی‌کار کنم آخه؟؟؟!!

خلاصه که اگه خودم را دست کم می‌گیرم، اگه واقعا چیزی حالیم نیست، اگه داغون‌تر از منم خیلی هست، اگه ملاک این چیزهایی که گفتم نیست، اگر اشتباه می‌کنم و درسم خوبه و اگر… به هر حال من ناامید می‌شم به درسم و این آزارم می‌ده.

چرا که نه ترکوندن تو ذات منه! اصلا بهتره از این به بعد بهم بگید علی بترکون… چون کاری وجود نداره که بخوام انجام بدم و نتونم تمومش کنم!! ( به قول برادر عرفان: هدفم حدی نداره مرزی نداره میرم فراتر…! )

بله فردا اولین امتحان ترم سال دوم دبیرستان منه، البته هنوز امتحانات رسما شروع نشده … چون امسال انتخابات مزاحم مدرسه ها شده باید امتحانها رو پرس کنیم تا زود تر تموم شه! واسه همین دو تا از امتحانات ما خارج از برنامه هست ( آمادگی دفاعی و آمار ) و امتحانات رسما از ۲۸ اردیبهشت شروع میشه ( و از ۲۴ تعطیل میشیم ) تا ۲۰ خرداد!

امسال از بابا قول گرفتم که اگه اونجوری شد،‌ اینجوری بشه! در نتیجه مثل همیشه انگیزه دارم برای درس خوندن ( نه، انگیزه ندارم دروغ گفتم ) … خوب هیچکس بدش نمیاد معدلش بیست بشه، ولی خوب حتما نباید همون اتفاقی بیفته که آدم دلش می خواد که، باید مورد عنایت دبیر گرامی قرار بگیری و… نه دبیر چیه دیگه، تصحیح می کنم باید مورد عنایت خودت قرار بگیری ( ! ) و خلاصه عنایت ببری دیگه! ( از بچگی توی شعر گفتن استعداد داشتم  )

فعلا مهم اینه من امسال تصمیم گرفتم اونجوری کنم که اینجوری بشه در نتیجه باید چی کار کنم؟ توی کل مدت امتحانات نیام توی اینترنت ( نه! ) ، بازی بی بازی ( نه! )، کلا دوستان را یک ماهی بگذارم کنار ( نه! ) و کارهای دیگه که من روی همش جدی هستم و مطمئنم از پس همش بر میام!!

خوب ۱۰۰٪ مصرف اینترنتم رو کمتر می کنم … ناخواسته آدم برای درس خوندن باید بیخیال یه سری کارها بشه دیگه… ریاضی رو که فولم ( آره جون خودت )،‌ فیزیک هم که خنده داره! یعنی مسخرست ( … )، و عربی هم که از فارسی “شیرین” تره! ( ** *** !!! ) … پس همونطور که از نوشتم پیداست امسال خیلی مصمم هستم که بترکونم! یک ماه دیگه خبرشو توی BBC و CNN دنبال کنید … پسری که ترکید!

پایان مطلب اینکه: باید معدل خوبی بگیرم تا اونجوری بشه! اون وقته که کل تابستون خانواده به گل پسرشون افتخار میکنن!