یک زنگ ادبیات

سر کلاس نشستم. زنگ آخره و دبیر ادبیات نشسته روی صندلی پلاستیکی کوتاهی که به صندلی نرمی که واسه‌ی دبیرها گذاشتن ترجیهش داده و تند تند نکات درس را می‌گه تا بچه ها بنویسن. زنگ آخر که ادبیات داریم اکثر هم‌کلاسی‌ها صندلی‌هاشونو میارن عقب کلاس تا بتونن نقاشی بکشن، به دوستشون SMS بدن، با موبایلاشون بازی کنن یا به هر نحوی سر خودشون رو گرم کنن. الان شمردم؛ یک‌سوم کلاس هم دارن نکاتی که معلم میگه رو می‌نویسن (که بعدا بقیه هم کتابهای این افرادو میگیرن تا نکات رو توی یه فرصت بهتر (!) بنویسن).
زنگ ادبیات به‌خودی خود خسته کننده هست، چه برسه به اینکه زنگ آخر باشه، آخرین روز هفته باشه، تابستون باشه و اولین روز ماه رمضان باشه.
معلم خودش متوجه شرایط دردناک و وخیم بچه‌ها هست و سرشو انداخته پایین و از روی کتاب خودش متن رو می‌خونه و آرایه‌هاشو با صدای بلند می‌گه تا بچه‌ها بنویسن، هر چند دقیقه یک‌بار نگاهی به وجنات بچه‌ها می‌ندازه، و جوری که انگار چندشش شده باشه باز سرش رو می‌ندازه پایین و ادامه‌ی نکات و آرایه‌ها رو می‌گه. البته تلاش زیادی هم می‌کنه که اون یک‌سوم باقی‌مونده هم بی‌خیال نوشتن نشن؛ مثلا یه تیکه از درس رو می‌خونه و میگه “فلانی می‌دونه دارم چی میگم”، بچه‌ها هم که انگار یکی مجبورشون کرده باشه، به حرفش می‌خندن. البته مطمئنم نصفشون نمی‌دونن دارن به‌چی می‌خندن و فقط از حرکات دیگران تبعیت می‌کنن تا تو چشم نباشن، خود معلم هم که کلی ذوق می‌کنه از حرفی که زده.
چند دقیقه یکبار ساعت رو نگاه می‌کنم، لعنتی جلو نمی‌ره که! خسته‌م. دلم می‌خواد با خودم حرف بزنم، نمی‌دونم تا کی، می‌خوام کارهای مزخرفی که این مدت انجام دادم رو توجیه کنم، دلم می‌خواد غرق بشم توی فکرهام، جوری که دیگه صدای معلم برام نامفهوم بشه. انقدر تو رویاهام فرو برم که صدای زنگ رو هم نشنوم و دوستم مجبور بشه بزنه به شونه‌م تا بفهمم کلاس تموم شده و باید برم خونه. حالمو درک نمی‌کنم. ۵۰ دقیقه دیگه مونده.
این مطلب رو سر کلاس نوشتم؛ این هم سرگرمی من بود، برسم خونه منتشرش می‌کنم، یه اسپم بیشتر!

بله، تفاوت حس می‌شه

خودت هم همین احساس رو داری که متفاوت هستی با بقیه. این تفاوت بیش‌تر توی کلاس درس قابل لمس هست. وقتی همه دارن یه‌کار می‌کنن تو یه کار دیگه می‌کنی، وقتی همه حوصله دارن تو بی‌حوصله‌ای، وقتی همه دارن شوخی می‌کنن ساکت نشستی معلم رو نگاه می‌کنی، وقتی کسی حوصله‌تو نداری هی بهش ور می‌ری! (و برعکس!) و خلاصه همیشه احساس می‌کنی که کارهات تفاوت‌هایی داره با بقیه. درسته، تو خاصی، تو یک آدم عادی نیستی مثل بقیه، تو همون کــودن خودمونی.

روانی در مدرسه

دوشنبه تا ساعت ۳ کلاس داشتیم، زنگ آخر بود و آزمایش‌گاه شیمی بودیم. ۵ دقیقه قبل از زنگ از آزمایش‌گاه بیرون اومدیم و رفتیم سر کلاس تا وسایلمون را جمع کنیم. توی راهرو متوجه قطرات خون شدیم ولی گفتیم شاید یکی خیلی بدجور خون‌دماغ شده و البته یک‌سری هم حرف‌های نامربوطی در موردش زدن که بماند! خلاصه این‌که کاملا بی‌توجه از کنار اون خون‌ها گذشتیم.

توی راهرو از کلاس ۱۱ که می‌گذشم توی کلاسشونو نگاه کردم و دست تکون دادم واسه دوستم ولی خیره شده بود به آخر کلاس و اصلا نفهمید که من واسه‌ش دست تکون دادم. پیش خودم گفتم چه بچه‌ی درس‌خونی شده! غرق درس شده… زنگ که خورد از کلاس رفتم بیرون و رسیدم دم پله‌ها دیدم بچه‌ها حلقه زدن و دارن روی زمین را نگاه می‌کنن… رفتم دیدم زمین پر از خونه، مطمئن شدم کسی که خون‌دماغ می‌شه دیگه این‌جوری خون از دماغش نمیاد. همون موقع بچه‌های کلاس ۱۱ هم از کلاس اومدن بیرون و در عرض ۳۰ ثانیه نصف مدرسه فهمیدند که توی مدرسه یکی را با چاقو زدن! توی همون کلاس ۱۱ این اتفاق افتاده بود.

البته مدرسه‌ی ما از این مدرسه‌هایی نیست که هرکس با خودش یه قمه بیاره 🙂 یعنی هیچ‌کدوم از بچه‌های این مدرسه تا‌حالا چاقو را از نزدیک هم ندیدن چه برسه به این‌که بخوان چاقو‌کشی کنن!!! مثلا جزء مدارس خوبِ شهره. ماجرا را پیگیر شدم و فهمیدم ماجرا از این قرار بوده:

امسال یک فرد جدید از یکی از مدرسه‌های خوب‌ترِ شهر اومده مدرسه‌ی ما، دوستم می‌گفت آدم بسیار گلابی‌ای بودن ایشون و کلا تو سری‌خور بوده. بقل دستی‌هاش هم خیلی مسخره‌ش می‌کردن، از همین شوخی‌های مدرسه‌ای که همه با هم می‌کنن. ولی مثل این‌که این آقا پسر مشکل روانی داشته. هی کسی که نیمکت عقبش می‌شسته و خیلی سربه‌سرش می‌گذاشته را تهدید می‌کرده که می‌کشمتا، چشماتو در میارما، با این کارات داری گور خودتو می‌کنی و…!! بچه‌های مدرسه‌ی خودمون هم وقتی این حرف‌ها را می‌زده بیش‌تر می‌خندیدن و خلاصه دوستم می‌گفت هرموقع حوصله‌مون سر می‌رفت یه‌کم سر به سرش می‌گذاشتیم.

دوشنبه که اون کار احمقانه رو می‌کنه زنگ‌های قبلش کسی که نیمکت عقبیش بوده خیلی سر به سرش گذاشته بوده و خلاصه کلی اعصابش خورد شده بوده (البته اون اعصابش خورد شده بوده، یعنی حرف‌هایی که بهش زده می‌شد از همون شوخی‌های معمولی هست که توی مدرسه بچه‌ها با هم می‌کنن و آخرش هم با خنده‌ی دو طرف تموم می‌شه!). ۲۰ دقیقه‌ی آخر کلاس که دین و زندگی داشتن از معلم اجازه می‌گیره و میره از توی آبدارخونه‌ی مدرسه یک چاقوی معمولی برمی‌داره و زیر کاپشنش قایم می‌کنه. وقتی برمی‌گرده ازش می‌پرسن چرا دستتو گرفتی زیر کاپشنت؟ جواب می‌ده که قلبم درد می‌کنه!

توی اون ۱۵ دقیقه دوستم می‌گفت ۱۰ بار ازم ساعت رو پرسید و می‌گفت چقدر دیگه مونده. آخرین حرفی هم که زده با بغل‌دستیش بوده که بهش گفته “بعضی وقت‌ها تصمیم‌گیری خیلی سخت می‌شه”! و کلا اون‌روز چند بار به بچه‌ها گفته که من امروز دادگاه دارم!! ۵ دقیقه مونده به خوردن زنگ پا می‌شه و داد می‌زنه “به من فحش ناموس می‌دی؟!” و چاقو را عمودی می‌گیره و سعی می‌کنه بزنه توی سر پشت سریش (دقیقا چاقو را عمودی می‌گیره! دقیقا این فیلم ترسناک‌ها رو تجسم کن :دی) اون با پا سعی می‌کنه پرتش کنه عقب ولی به‌هر حال چند جای دستش زخمی می‌شه و خون ازش میاد ولی شانسش می‌گه که بغل‌دستیش غایب بوده و از اون‌طرف نیمکت فرار می‌کنه میره دفتر مدیر (اون همه خونی که توی راهرو ریخته بود واسه همین بود، نیمکتش و در کلاسشون هم پر خون شده بود). حالا همون پسره که با چاقو داشته می‌زده خودش بدتر آسیب دیده. یه بار که محکم چاقو را آورده پایین چاقو گیر کرده توی نیمکت و دستش روی چاقو لیز خورده و از تیغه‌ش رد شده و دستش رو پاره کرده…! بعد هم چند ثانیه پس از فرار هم‌کلاسیش از چاقو و خونی که اونجا ریخته می‌ترسه و چاقو رو پرت می‌کنه اون‌طرف و میره دنبال هم‌کلاسیش… مثل اینکه تازه فهمیده چی‌کار کرده.

اون کسی که چاقو خورده را از دوران دبستان می‌شناسم، بیچاره گیر یه دیوونه افتاده! این‌جور که می‌گفتن یکی از رگ‌های دستش پاره شده بوده و همون روز عملش کردن. اون پسری هم که چاقو زده بوده دیگه نمیاد مدرسه، یعنی فکر کنم دیگه هیچ موقع اجازه نداشته باشه تحصیلاتشو ادامه بده.

طبیعتا هیچ‌موقع یک انسان عادی و نرمال دست به این کار نمی‌زنه. حتما اون شخص یک مشکل روانی داشته و… و نمی‌دونم چی بگم در موردش.

تا حالا چاقوکِشی در مدرسه ندیده بودیم که خدا را شکر در سال سوم دبیرستان به فیض رسیدیم! ولی خوب امروز که همه‌ش معلم‌ها رو تهدید می‌کردیم که هرکاری می‌گیم گوش کنن وگرنه چاقوهامونو آماده می‌کنیم 😀

نتیجه اخلاقی: توی مدرسه با هرکسی شوخی نکن، وگرنه هرچیزی ممکنه اتفاق بیفته!!

نتیجه‌ی اخلاقی‌تر: خوش‌به حالش دیگه مدرسه نمیاد 😀

گدای قرن بیست‌ویکم

تا دیروز فکر می‌کردم حداقل در صنعت (!) گدایی رقابت سختی رو با کشورهای پیشرفته داریم ولی با دیدن این عکس به‌این نتیجه رسیدم که گدایی در ایران هم هنوز پیشرفت نکرده. خلاصه اگر سفر خارجی کردید و گدایی رو دیدید که روی یک مقوا آدرس ای‌میلشو نوشته، هول نکنید چیز خاصی نیست! برای کمک بهش می‌تونید آدرس ای‌میل رو جایی نگه دارید و بعد از طریق PayPal پول را به حسابش بریزید.

تنها فایده‌ی این کار که به ذهنم رسید اینه‌که این آقای گدا انقدر پول‌ها رو نمی‌مالونه!!! و به بهداشت فردیش کمک زیادی می‌کنه. کلاس هم داره البته 😀

homelesspaypal