خدا هست؛ خدا برای سختی‌ها هست.

یک‌سال پیش پسرکی هر روز توی دلش غر می‌زد و با خدای خودش صحبت می‌کرد، پسرک دنبال جواب سریع بود، خدا هم جوابش را نمی‌داد. پسرک بعضی روزها که خوشحال بود خدا را از یاد می‌برد. وقت‌هایی که دلش می‌گرفت با خدا دردودل می‌کرد و خودش را برای او لوس می‌کرد، خدا جوابش را نمی‌داد. وقت‌هایی که از موضوعی ناراحت می‌شد به همه ناسزا می‌گفت، به خدا هم. فردایش هم سعی می‌کرد از دل خدا در بیاورد و برای او توضیح می‌داد که مشکلاتش خیلی زیاد شده بوده و چیزی غیر از خدا بر او مسلط شده و برای خدا شرط می‌گذاشت که اگر مشکلاتش حل بشود دیگر آن اتفاق نمی‌افتد.

شش یا شایدم هفت ماه پیش اتفاق بزرگی قرار بود بیفتد، پسرک استرس داشت. دیگر خوشحالی در زندگی‌اش نبود، پس همه‌اش به‌یاد خدا بود، بیشتر اوقات با او دردودل می‌کرد و خیلی کم‌تر به او ناسزا می‌گفت. به خدا “نیاز” داشت. پس هرشب ساعت‌ها با خدا اتمام حجت می‌کرد! مظلوم‌نمایی هم باعث شده بود احساس کند خدا می‌خواهد بالاخره جوابش را بدهد. “اتفاق بزرگ” افتاد؛ پسرک از نتیجه‌ی کار راضی بود، همه‌چیز باب میل او نبود ولی راضی بود، احساس می‌کرد بالاخره خدایش کمی هم به‌او محل گذاشته. تا چند هفته بعدش خبری از ناسزا گفتن و غر زدن نبود، فقط وقتی یاد خدا می‌افتاد لبخندی می‌زد و تشکر می‌کرد به‌خاطر جوابی که از خدا گرفته بود.

زمان گذشت، آن چیزی که پسرک فکر می‌کرد لطف بزرگ خدا بوده برایش عادی شد، انگار از اول همه‌چیز همان‌شکلی بوده و سال‌ها برای بهتر شدن ناله سر نمی‌داده، ناسزا نمی‌گفته، غر نمی‌زده و گریه نمی‌کرده. کم‌کم غر زدن‌ها شروع شد. پسرک تازه فهمیده بود مشکلات خیلی بیشتر از آن‌چیزی هستند که او فکر می‌کرده و با حل شدن یک مشکل بزرگ انگار ده‌ها مشکل کوچک و بزرگ دیگر از دل آن مشکل، بیرون آمده بود! کم‌کم نه‌تنها تشکرش را از خدا پس گرفت، بلکه توقعش خیلی بالاتر از قبل رفته بود و احساس می‌کرد خدا باید به همه‌ی خواسته‌های خوب و بدش پاسخ بدهد.

پسرک لطف خدا را یادش رفته، هنوز کارش به فحش دادن و ناسزا نرسیده، ولی زیاد غر می‌زند. او فراموش کرده آنچه به‌سرش آمده را، به‌درستی که لیاقتش خیلی کمتر از آن‌چیزی بوده که هست. و از خدایش چه بگویم؛ چقدر بزرگ است و چقدر صبور، به‌درستی که لیاقتش خدا بودن است اما لیاقت پسرک کمتر از یک بنده…

– دعا می‌کنم مرگم زمانی باشه که تازه خدا گره‌ای از مشکلم باز کرده باشه و در حال شکر کردنش باشم…

سیستم مورد نیاز برای استفاده از ویندوز ۷

بعد از چند وقتی که ویندوز ۷، هفتمین سری از سیستم عامل ویندوز در حال آزمایشی به سر می برد و چند روز پیش هم RC1 اون منتشد شد – سخت افزار مورد نیاز برای اجرای روان این ویندوز اعلام شد.

windows-7-logo

۱ GHz processor (32- or 64-bit)
۱ GB of RAM (32-bit); 2 GB of RAM (64-bit)
۱۶ GB of available disk space (32-bit); 20 GB of avaiable disk space (64-bit)
DirectX 9 graphics device with WDDM 1.0 or higher driver

نکته ای که باید مورد توجه قرار بگیره در مورد سیستم مورد نیاز ویندوز۷ این هست که میشه گفت این اطلاعات همون نیازهای سخت افزاری هست که آخرین نسخه ی ویستا می خواست. این هم سیستم مورد نیاز برای اجرای ویستا:

۱ GHz processor (32- or 64-bit)
۵۱۲ MB of RAM (for Home Basic); 1 GB of RAM for all other versions
۱۵ GB of available disk space
Support for DirectX 9 graphics and 32 MB of graphics memory (for Home Basic); 128 MB of graphics memory plus WDDM support for all other versions

ویستا به اندازه ی XP موفق نبود چون برای نصب اون روی یک کامپیوتر معمولی نیاز به یک ارتفای درست و حسابی بود و روی هر سیستمی روان اجرا نمیشد. پس خیلی دیر کاربران به سمتش جذب شدن… ولی فکر نمی کنم ویندوز۷ هم مثل ویستا شکست بخوره، الان ۲ ۳ سال از ریلیز شدن ویستا میگذره و کامپیوترها خیلی پیشرفته تر از سال ۲۰۰۶ هستن.