استیو جابز از دنیا رفت

هرکسی توی زندگیش یک یا چند نفر رو الگوی خودش قرار می‌ده و سعی می‌کنه بیشتر از اون‌ها تأثیر بگیره. کسی که من همیشه دوست داشتم در خیلی چیزها ازش الگو بگیرم استیو جابز بود. امروز صبح وقتی از خواب بیدار شدم ۴ تا پیام داشتم روی آی‌فونم و هر  ۴ تا یک خبر رو بهم می‌رسوندند. اونها دوستام بودن و چون می‌دونستن چقدر اون فرد برام مهمه می‌خواستن بهم اطلاع بدن. بعد اومدم پای مک‌بوک پروی خودم و با مکینتاش هر سایت خبری و مرتبط با تکنولوژی رو باز کردم دیدم خبر اصلیشون در مورد اون چیزی هست که من و خیلی‌های دیگه واقعـــاً ازش می‌ترسیدیم.

تکنولوژی برای من خلاصه شده در اپل و ایده‌های کسی که امروز دیگه بین ما نیست. اگر اپل نبود الان باید از گجت‌هایی استفاده می‌کردم که باب میل من نبودند و خوشحالم از این بابت که کسی بود که با ایده‌های بزرگش زندگی من و هم‌نسل‌هام رو متحول کنه. غم خیلی بزرگی به‌خاطر نبود استیو جابز دارم و از این می‌ترسم که بعد از رفتنش از دنیا دیگه شاهد اون تکنولوژی که چندین ساله دارم ازش لذت می‌برم نباشم.

حوصله‌ی نوشتن ندارم چون حالم اصلاً خوب نیست، ولی دوست داشتم پیغام‌هایی که افراد در مورد این اتفاق فرستادن رو ترجمه کنم ولی دیدم نارنجی این کار رو خیلی خوب انجام داده پس اگر علاقه‌مندید به این صفحه در نارنجی برید و اون‌ها رو بخونید. در ادامه‌ی این مطلب هم این ترجمه را نقل قول کردم.

روحت شاد، استیو عزیز. و باز هم ازت ممنونم که دنیای من رو زیباتر کردی…

بیشتر بخوانیداستیو جابز از دنیا رفت

همیشه این تویی که میروی، همیشه این منم که میمانم

گرفته شده از INSIDE OUT. چون حرفش، حرفِ من بود. ولی من نمی‌تونستم در موردش بگم…:

همیشه موقع خداحافظی لال می‌شم… بجای آرزوی موفقیت کردن و امید دیدار، بجای تعریف از خاطرات خوب با هم‌دیگه و آرزوی روزهای خوش آینده، بجای توصیه و سفارش، و بجای هر حرف دیگه همین‌طور زل میزنم به چشم‌ها. انگار کسی ازم پرسیده باشه از چیزی شبیه مرگ، و من در جواب چیزی ندارم بگم جز فکر کردن به تمام زندگی قبل از اون. یه هیچ عجیبی احساس میکنم توی اون لحظه. هرچی قرار بوده باشه مال قبل از اون لحظه‌ست و حرف زدن موقع خداحافظی، با کسی که دوستش داری، انگار پوچترین کار دنیاست.

خداحافظی درست لحظه ایه که همه چیز مرجوع میشه به گذشته. و در مورد گذشته چی میشه گفت به کسی که به تو نزدیکه وقتی داری میری؟ خداحافظی یعنی
تمام.

و من امیدوارم که اونهایی که تو چشماشون زل میزنم و هیچ نمیگم، لااقل از چشمهام بخونن که اگه حرفی ندارم، بخاطر خلأ بزرگیه که توی خودم حس میکنم از فکر نبودنشون…

پ.ن: عنوان نوشته از شعر سید علی صالحی